‘பராசக்தி’ – வரலாற்றின் குரலை இன்றைய தலைமுறைக்கு எடுத்துச் சொல்லும் ஒரு சினிமா ஆவணம்.
தமிழ் சினிமாவில் சில படங்கள் காலத்தை வெல்லும். சில படங்கள் காலத்தோடு பேசும். அதிலும் அரிதாக சில படங்கள் காலத்தையே மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கும். அந்த வரிசையில் நிற்கும் படமாக ‘பராசக்தி’ உருவாகியுள்ளது என்று தைரியமாகச் சொல்லலாம்.
சிவகார்த்திகேயனின் 25-வது படம், ஜி.வி.பிரகாஷ் குமாரின் 100-வது இசையமைப்பு, சுதா கொங்கராவின் அழுத்தமான எழுத்து-இயக்கம் – இந்த மூன்று காரணங்களே இந்தப் படத்தை ஒரு சாதாரண பீரியட் படமாக இல்லாமல், ஒரு வரலாற்றுச் சினிமா நிகழ்வாக மாற்றுகின்றன.
இந்த படம் ஒரு மொழியைப் பற்றிய படம் மட்டும் அல்ல. அது ஒரு இனத்தின் அடையாளம், உரிமை, தியாகம், கண்ணீர், போராட்டம் ஆகியவற்றின் கதை. “மொழி என்பது தகவல் பரிமாற்றத்துக்கான கருவி மட்டுமல்ல; அது ஒரு கலாச்சாரம், ஒரு அடையாளம், ஒரு உயிர்” என்பதை ஒவ்வொரு காட்சியும் சொல்லிக்கொண்டே போகிறது.
1950-60களின் மொழிப் போராட்டங்களை பின்னணியாகக் கொண்டு, மாணவர் இயக்கமாக தொடங்கி மக்கள் புரட்சியாக வளர்ந்த ஒரு கிளர்ச்சியின் பயணத்தை சுதா கொங்கரா சினிமா மொழியில் மிக நேர்த்தியாக வடிவமைத்திருக்கிறார். சென்னை, மதுரை, திருச்சி, கோயம்புத்தூர், சிதம்பரம், டெல்லி என காட்சிகள் பயணிக்கும் போதும், வரலாற்று நாவல் ஒன்றைப் படிப்பதுபோன்ற உணர்வு கிடைக்கிறது.
மாணவர் தலைவர் செழியனாக சிவகார்த்திகேயன் நடித்திருப்பது அவரது திரை வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான மைல்கல். இளம் வயது மாணவனாக இருந்து, சிந்தனையுடன் பேசும் தலைவராக வளர்கிற மாற்றத்தை அவர் மிக நிதானமாக, எவ்வித மிகை நாடகத்தனமும் இல்லாமல் வெளிப்படுத்துகிறார். நட்சத்திரம் அல்ல, கதாபாத்திரமே முன்னணியில் நிற்கிறது – இதுவே அவரது நடிப்பின் வெற்றி.
ரத்னமாலாவாக வரும் ஸ்ரீலீலா, பிறமொழிப் பேசும் பெண்ணாக இருந்தாலும் மொழி உரிமையின் வலியை புரிந்து கொண்டு போராட்டத்திற்கு துணை நிற்பது, இன்று “மொழி கடந்த ஒற்றுமை” என்னும் கருத்தை அழகாக நினைவூட்டுகிறது.
அதிகாரத்தின் அடையாளமாக, கொடுங்கோலன் போலீஸ் அதிகாரி ‘திரு’வாக ரவி மோகன் வருகிறார். கிளர்ச்சியாளர்களை நசுக்க நினைக்கும் ஆணவத்தின் முகமாக அவர் உருவாகியிருப்பது பார்ப்பவருக்குள் வெறுப்பை உண்டாக்கும் அளவிற்கு நிஜத்தன்மை கொண்டது. அதுவே அந்த நடிப்பின் வெற்றி.
அதர்வா, ராணா டகுபதி, சேத்தன், காளி வெங்கட் உள்ளிட்ட அனைவரும் தங்கள் தங்கள் பாத்திரங்களில் காட்சிகளை நிறைத்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக மாணவர் இயக்கத்தின் தீவிரத்தை உச்சத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும் அதர்வாவின் பாத்திர முடிவு படத்தின் உணர்ச்சி உச்சமாக மாறுகிறது.
ரவிகே. சந்திரனின் ஒளிப்பதிவு அந்த காலகட்டத்தை கண்முன் நிறுத்துகிறது. ஜி.வி.பிரகாஷின் பின்னணி இசை வரலாற்றின் எடையை சுமந்து வருகிறது. இது வெறும் இசை அல்ல; அது அந்த காலத்தின் துடிப்பு.
“வேற்றுமையில் ஒற்றுமை தான் பலம்; யூனிட்டி வேறு, யூனிபார்மிட்டி வேறு” போன்ற வசனங்கள் சினிமா டயலாக் ஆக இல்லாமல், அரசியல் சிந்தனைகளாக மனதில் பதிகின்றன. இந்தியை எதிர்க்கவில்லை; இந்தித் திணிப்பையே எதிர்க்கிறோம் என்ற தெளிவும், “நீதி பரவட்டும்” என்ற முழக்கமும் இன்றைய சமூகத்துக்கும் பொருந்தும் அரசியல் சிந்தனையாக ஒலிக்கிறது.
நேரு, இந்திரா காந்தி, அண்ணா, கலைஞர் உள்ளிட்ட அரசியல் தலைவர்களின் வருகை, அவர்களின் தோற்றம், பேச்சு, அரசியல் சூழல் – அனைத்தும் வரலாற்று உணர்வை வலுப்படுத்துகின்றன. இது ஒரு பிரச்சார படம் அல்ல; ஆனால், வரலாற்றை மறக்காதிருக்கச் செய்யும் விழிப்புணர்வு படம்.
சினிமா என்பது வரலாற்றுப் புத்தகம் அல்ல; ஆனால் வரலாற்றை உணர வைக்கும் கலை. அந்த கலைச்சாதனையை ‘பராசக்தி’ முழுமையாக செய்துள்ளது. புனைவும் உண்மையும் கலந்து, தணிக்கை எல்லைகளுக்குள் நின்றபடியே, ஒரு இனத்தின் மொழிப் போராட்டத்தை நேர்மையாக எடுத்துச் சொல்வதில் சுதா கொங்கரா வெற்றி பெற்றுள்ளார்.
மொழி அழிந்தால் அடையாளம் அழியும். அடையாளம் அழிந்தால் அந்த இனத்தின் ஆன்மா அழியும். அந்த உண்மையை சத்தமில்லாமல், ஆனால் ஆழமாகச் சொல்லும் படம் தான் ‘பராசக்தி’.
காலத்தின் காயங்கள் மறைந்தாலும், அதன் வடு பேசிக்கொண்டே இருக்கும். அந்த வலியை மறக்காதிருக்க, அந்த வரலாற்றை மீண்டும் நினைவூட்ட, சரியான நேரத்தில் வந்த ஒரு முக்கியமான திரைப்படம் – ‘பராசக்தி’.
இந்த முயற்சிக்காக முழுப் படக்குழுவிற்கும் மனமார்ந்த பாராட்டுகள்.