‘லாக்டவுன்’ – நிஜத்தைப் பேச முயன்ற படம்; முழுமையாக தட்டாத உணர்வு
கொரோனா பெருந்தொற்று உலகையே முடக்கிய அந்த நாட்களை மீண்டும் திரையில் கொண்டு வர முயன்றிருக்கும் இயக்குநர் AR ஜீவாவின் “லாக்டவுன்”, ஒரு சமூக ஆவணமாக இருக்க வேண்டும் என்ற நல்ல நோக்கத்துடன் தொடங்குகிறது. லைகா புரொடக்ஷன்ஸ் தயாரிப்பில் உருவான இப்படம், வணிக மசாலாக்களைத் தவிர்த்து, சாதாரண மக்களின் வாழ்வில் அந்த காலம் ஏற்படுத்திய மன அழுத்தம், பயம், அச்சம் ஆகியவற்றை பேச முயல்கிறது. ஆனால் அந்த முயற்சி முழுமையாக பார்வையாளரை உலுக்கும் அளவிற்கு சென்று சேருகிறதா என்பது கேள்விக்குறியே.
கதையின் மையமாக அனுபமா பரமசிவன் பாத்திரம் வருகிறது. பட்டப்படிப்பு முடித்து வேலை தேடும் ஒரு இளம் பெண், தோழிகளின் அழைப்பில் ஒரு பார்ட்டிக்கு சென்று, அங்கு போதையில் மயங்கி விழுவது, அதன் பின்னர் எதிர்பாராத கர்ப்பம், அதை மறைக்க முயற்சிக்கும் சூழல், அதே சமயம் லாக்டவுன் காரணமாக மருத்துவ வசதிகள் கிடைக்காமல் தவிக்கும் நிலை – இவை அனைத்தும் ஒரு சமூகப் பிரச்சினையைத் தொட முயன்றுள்ளன. ஆனால் இந்தக் கோடு ஆழமாக செல்லாமல், மேற்பரப்பிலேயே நின்றுவிடுகிறது. உணர்ச்சி மோதல் ஏற்பட வேண்டிய இடங்களில் காட்சிகள் சுருக்கமாக கடந்து விடுவதால், கதாபாத்திரத்தின் மன உளைச்சலை முழுமையாக உணர முடியவில்லை.
ஒரே கதையை மட்டுமே நம்பாமல், வருமானம் இழந்த குடும்பம், ஊருக்குத் திரும்ப முடியாத தொழிலாளி, உயிரைப் பணயம் வைத்து பணிபுரியும் மருத்துவர்கள், தனிமையில் தவிக்கும் இளைஞர்கள், பிரிவால் வலிக்கும் காதலர்கள் என பல அடுக்குகளை படம் தொட்டுச் செல்கிறது. நோக்கம் பாராட்டுக்குரியது. ஆனால் பல கதைகளை ஒரே நேரத்தில் சொல்ல முயன்றதால், எந்தக் கோடும் முழுமையாக விரிந்து ஆழம் பெறவில்லை. ஒவ்வொன்றும் ஒரு குறிப்பாக வந்து போகும் சம்பவங்களாக மட்டுமே மாறுகிறது.
ஒளிப்பதிவாளர் K.A. சக்திவேல், வெறிச்சோடிய சாலைகள், அடைக்கப்பட்ட வீடுகள், மங்கலான வெளிச்சம் ஆகியவற்றின் மூலம் லாக்டவுன் காலத்தின் தனிமை மனநிலையை நன்றாக பதிவு செய்துள்ளார். சில ஷாட்டுகள் அந்த காலத்தை நினைவூட்டும் வகையில் தாக்கம் ஏற்படுத்துகின்றன. ஆனால் காட்சிகளுக்குள் கூடுதல் காட்சிநயமும் வலுவான காட்சி அமைப்பும் இருந்திருந்தால், உணர்ச்சி இன்னும் தீவிரமாக வெளிப்பட்டிருக்கும்.
எடிட்டிங் தரப்பில் V.J. சாபு ஜோசப், படத்தின் ஓட்டத்தை சீராக வைத்திருந்தாலும், பல கதைகள் இணையும் இடங்களில் இடைவெளி உணரப்படுகிறது. சில பகுதிகளில் வேகம் குறைந்து, திரைக்கதை சற்று இழுபறியாக நகர்கிறது.
சித்தார்த் விபின் மற்றும் N.R. ரகுநந்தனின் இசை, அடக்கமான பின்னணி இசையாக மட்டுமே நிற்கிறது. காட்சிகளைத் தூக்கி நிறுத்தும் அளவுக்கு வலுவான இசைத் தாளங்கள் இல்லாததால், சில முக்கிய தருணங்கள் சாதாரணமாகக் கடந்து விடுகின்றன.
மொத்தத்தில், “லாக்டவுன்” ஒரு காலகட்டத்தின் வலியைப் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்ற நல்ல எண்ணத்தில் உருவான படம். ஆனால் அந்த வலியை பார்வையாளரின் மனதில் ஆழமாக பதிய வைக்கும் அளவிற்கு திரைக்கதை மற்றும் உணர்ச்சி வடிவமைப்பு முழுமையாகச் சேர்ந்துவிடவில்லை. ஆவணப்படத் தோற்றம் கொண்ட நிஜ முயற்சி என்ற அளவில் மதிப்பிடலாம்; ஆனால் ஒரு சக்திவாய்ந்த சினிமா அனுபவமாக மாற தேவையான தீவிரம், தாக்கம், நாடகச் செறிவு ஆகியவை குறைவாகவே உள்ளன.