மெல்லிசை திரை வமர்சனம்
ஒரு நடுத்தர வர்க்க குடும்பத்தின் உள்ளுணர்வுகளை நெகிழ்ச்சியுடன் பதிவு செய்யும் ஒரு அழகான மனிதநேயப் படம் தான் இது.
உடற்கல்வி ஆசிரியரான ராஜன் (கிஷோர்) இசையில் உயிர் வாழும் ஒரு கலைஞன். ரியாலிட்டி ஷோக்களில் பங்கேற்று கனவுகளைத் துரத்துபவன். அதே பள்ளியில் ஆசிரியையாக பணிபுரியும் அவரது மனைவி வித்யா (சுபத்ரா ராபர்ட்) குடும்பத்தின் நிம்மதிக்கான ஆதார தூண். மகன், மகள் என பாசமும் புரிதலும் நிறைந்த ஒரு சிறந்த குடும்பம்.
ஆனால் காலச் சக்கரம் சற்றே திரும்புகிறது. இளம் வயதிலேயே ஐ.டி. துறையில் உயர்ந்த வருமானம் பெறும் மகன் தீபக் (ஜாஸ்வந்த் மணிகண்டன்), தந்தையின் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட தோல்விகளைக் காணும் போது, தன் வெற்றியை அகந்தையாக மாற்றிக் கொள்கிறான். அங்கிருந்து தொடங்குகிறது மனங்களுக்குள் உருவாகும் மௌனப் போர்கள், ஈகோ மோதல்கள், புரிதல் இல்லாத இடைவெளிகள்.
இந்தக் கதை வெறும் ஒரு குடும்பத்தின் பிரச்சினை அல்ல. இன்றைய சமூகத்தில் பல வீடுகளில் நடக்கும் யதார்த்தம். பெற்றோரின் கனவுகள், பிள்ளைகளின் வேகம், தலைமுறை இடைவெளி, மரியாதை, பாசம் – இவை அனைத்தையும் மிக நுணுக்கமாக திரையில் பதிய முயல்கிறது படம்.
கிஷோர் தனது வழக்கமான இயல்பான நடிப்பில், தோல்வி, அவமானம், அப்பா என்ற பொறுப்பு, கலைஞனின் வலி – அனைத்தையும் கண்களாலேயே பேச வைக்கிறார். சுபத்ரா ராபர்ட் அமைதியான வலிமையாக குடும்பத்தின் துடிப்பை தாங்கும் தாயின் உருவத்தை நெகிழ்ச்சியாக வெளிப்படுத்துகிறார். குழந்தை நடிகர்களும் கதையின் உணர்ச்சிக்கு உயிர் கொடுப்பவர்கள்.
பிளாஷ்பேக் வடிவில் நகரும் கதை, சில இடங்களில் பழைய கால சாயலுடன் வந்தாலும், அது கதைக்கு ஒரு இனிய நினைவலைகள் போன்ற உணர்வை அளிக்கிறது. வாழ்க்கையின் உயர்வும் தாழ்வும், வெற்றியின் மயக்கம், தோல்வியின் கசப்பு, அதையெல்லாம் கடந்து மீண்டும் குடும்பம் என்ற உறவின் மதிப்பை உணர்த்தும் முயற்சியாக இந்த படம் திகழ்கிறது.
மொத்தத்தில், இது வெறும் ஒரு சினிமா அல்ல;
ஒரு தந்தையின் கனவு,
ஒரு தாயின் பொறுமை,
ஒரு மகனின் அகந்தை,
ஒரு மகளின் பாசம் –
இவையெல்லாம் சேர்ந்த ஒரு உண்மையான வாழ்க்கை பிரதிபலிப்பு.
நம்பிக்கை, அன்பு, குடும்பம், தலைமுறைகளை இணைக்கும் உறவுப் பாலம் – இதன் மகத்துவத்தை மென்மையாகவும் ஆழமாகவும் சொல்லும் ஒரு உணர்வுபூர்வமான திரைப்படமாக இது மனதில் நிலைத்திருக்கும்.