பரமசிவன் பாத்திமா – திரைவிமர்சனம்
மதச் சிக்கல்களை சுற்றிய ஒரு சர்ச்சையான பிரசங்கம்!
திண்டுக்கல் மாவட்டத்தின் மலைப்பாங்கான பின்புலத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு கிராமம், மத மாற்றத்தின் தாக்கத்தால் மூன்று தனி கிராமங்களாகப் பிரிகிறது. இந்த பிரிவின் பின்னணியில் உருவாகும் மத மோதல்கள், பின்னணியில் நடக்கும் கொலைகள், விசாரணையை திசைமாறச் செய்கின்ற சூழ்நிலைகள் என ஒன்றுக்கொன்று பின்னிய ஒரு கதையையே ‘பரமசிவன் பாத்திமா’ சொல்ல முயல்கிறது.
விமல் மற்றும் சாயாதேவி இருவரும், நாயகனாக அல்லாமல் முக்கிய கதாபாத்திரங்களாகவே இடம்பெற்றுள்ளனர். இருவரும் குற்றவாளிகளாக தங்களை காட்டிக் கொள்கின்ற இந்தப் பயணத்தில், அவர்கள் கொலை செய்யும் யார்? ஏன்? என்பது கதையின் மையமாக அமைந்துள்ளது.
பாதரியராக எம்.எஸ். பாஸ்கர், போலீசாக இசக்கி கார்வண்ணன் ஆகியோர் அதிக உரையாடல்களை ஆளும் போதிலும், அவர்கள் சொல்வதன் சாரம் பார்வையாளர்களுக்கு எட்டுவதில்லை. ஒளிப்பதிவாளர் எம். சுகுமார், தன் கேமராவுக்கு கட்டுப்பட்ட பணி கொடுத்திருப்பது போல் தெரிகிறது. சில பரந்த கோணங்கள் மற்றும் சண்டைப் பகுதிகள் மட்டுமே திரும்பத் திரும்ப பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
இசை மற்றும் பின்னணி இசையில் தீபன் சக்கரவர்த்தி தன் வேலையை சராசரியாக செய்துள்ளார். ஒரே மாதிரியான உரையாடல்களால் நிரம்பிய காட்சிகள் படத்தொகுப்பில் சிக்கலை ஏற்படுத்தியுள்ளன.
இயக்குநர் இசக்கி கார்வண்ணன், தனது திரைக்கதையில் இந்து மதத்தை உயர்வாகவும், பிற மதங்களை விமர்சன ரீதியில் காண்பிக்கவும் செய்திருப்பது பெரிதும் கவனிக்கத்தக்கது. தனிப்பட்ட மத நம்பிக்கைகளை தூண்டும் பாணியில் காட்சிகள் நகரும் போதிலும், அனைத்து மதத்தினரும் ஒன்றே என்ற கருத்தை முன்வைக்கும் முயற்சி அவரிடம் இருந்து விலகுகிறது.
தீர்மானம்:
‘பரமசிவன் பாத்திமா’ மதச் சார்புடைய கருத்துகளை வலியுறுத்தும் சர்ச்சைக்குரிய திரைப்படம். திரைக்கதை எதிர்ப்பார்த்த உணர்ச்சிச் சுமையை தருவதில் சற்று தடுக்கிறது. மனிதநேய பாணியை காட்டவேண்டும் என்பதற்குப் பதிலாக, மத பிரச்சார திசையில் நகர்வதே இந்த படத்தின் குறைபாடாகும்.