வார இறுதி விடுமுறை. நண்பர்கள். ஊட்டி. சின்ன சந்தோஷம்.
அந்த சந்தோஷத்துக்குள் மெல்ல நுழையும் ஒரு அசௌகரியம் தான் ‘தி பெட்’.
ஸ்ரீகாந்தும், அவனுடைய நண்பர்களும் ஊட்டிக்குப் போகும் அந்த ட்ரிப், நம்ம வாழ்க்கையிலேயே நடந்தது மாதிரி தான் ஆரம்பிக்கிறது. நண்பர்களின் கலாய்ப்பு, எல்லை தாண்டும் பார்வை, அதைத் தடுக்க நினைக்கும் ஒரே ஒரு ஆள் – ஸ்ரீகாந்த்.
அவன் கண்ணுக்கு சிருஷ்டி டாங்கே விலை மாது இல்லை…
அவள் ஒரு மனிதி.
ஆனா அந்த மனிதத்தன்மையை புரிஞ்சுக்க நண்பர்களுக்கு நேரம் கிடைக்கல.
ஒரு நாள்…
சிருஷ்டி டாங்கே காணாமல் போகிறார்.
அடுத்த நாள்…
ஒரு நண்பனும் மாயம்.
இங்கிருந்து படம் காதல் கதையா? *கிரைம் கதையா?*னு தெரியாத இடத்துக்கு நம்மை இழுத்து போகுது.
ஊட்டி முழுக்க தேடுற அந்த நாலு பேரோட குழப்பம், பயம், குற்ற உணர்வு – எல்லாமே நம்மளையும் அந்த தேடலுக்குள்ள இழுத்துக்குது.
ஸ்ரீகாந்த் இந்த மாதிரி கதையில் இருப்பாரா?
ஆமாம்… அதுதான் இந்த படத்தின் முதல் அதிர்ச்சி.
அவருக்கே உரிய மென்மையோடு, ஆனால் உள்ளுக்குள்ள எரியுற ஒரு மனிதனை நம்ப வைக்கிறார்.
சிருஷ்டி டாங்கே –
அழகா இருக்கிறார், கவர்ச்சியும் இருக்கு.
ஆனா அதைவிட முக்கியமா,
அவளை சுற்றி ஆண்கள் வைக்கிற பார்வையையே கேள்வி கேட்குற மாதிரி நடிப்பு.
அவளை ரசிக்குற பார்வையாளனையும் சற்று சங்கடப்படுத்துற அளவுக்கு அந்த கேரக்டர் எழுதப்பட்டிருக்கிறது – அதுதான் வெற்றி.
பிளாக் பாண்டி, விஜே பப்பு, விக்ரம் –
நம்ம சுற்றத்துல இருக்குற “அந்த” நண்பர்கள் மாதிரியே இருக்கிறார்கள்.
ஜான் விஜய், தேவி பிரியா – பெரிய ஹீரோயிசம் இல்லாம, கதைக்கு தேவையான அளவுக்கு மட்டும்.
பாடல் ஒன்று தான்.
அதுவும் தலையில ஓடிக்கிட்டே இருக்கு.
பின்னணி இசை, சத்தம் போடாம கதைக்குள்ள வழிநடத்துது.
ஊட்டி…
போஸ்ட் கார்டு ஊட்டி இல்ல.
மனசு கலங்குற ஊட்டி.
அதை ஒளிப்பதிவாளர் கோகுல் சரியா பிடிச்சிருக்கார்.
இயக்குனர் எஸ். மணிபாரதி,
“இதெல்லாம் திரில்லர் தான்”னு கத்தல.
“இதெல்லாம் காதல் தான்”னும் சொல்லல.
ரெண்டையும் சேர்த்து, யூகிக்க முடியாத அமைதியோடு நகர்த்துறார்.
போலீஸ் விசாரணை ரொம்ப வேகமில்லை.
கேரக்டர்கள் அதிகமில்லை.
ஆனா…
கதை சொல்வதில நேர்மை இருக்கு.
விலை மாதுவை மையமா வைத்து பேசுற படம் தான். ஆனா ஒரு இடத்துல கூட ஆபாசமா போகல.
அதுவே இந்த படத்தின் பெரிய பலம்.
👉 மொத்தத்தில்,
‘தி பெட்’ –
படுக்கை போட்டு தூங்க வைக்குற படம் இல்ல.
மனசுக்குள்ள கேள்வி போட்டு எழுப்புற படம்.