‘பெத்தலேகியம் குடும்ப யூனிட்’ – காதலுக்கு வயது ஒரு தடையா? மனதை வருடும் மலையாளக் காதல் கதை!

நடிகர்கள்: நிவின் பாலி, மமிதா பைஜு, சங்கீத் பிரதாப், வினய் ஃபோர்ட் உள்ளிட்டோர்
இயக்கம்: கிரிஷ் AD
இசை: விஷ்ணு விஜய்
ஒளிப்பதிவு: அஜ்மல் சாபு

மலையாள சினிமா என்றாலே இயல்பான மனிதர்களையும், நம் அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் கடந்து செல்லும் சம்பவங்களையும் சுவாரஸ்யமான திரைக்கதையாக மாற்றும் திறன் நினைவுக்கு வரும். அந்த வரிசையில், காதல் கதையை கொஞ்சம் வித்தியாசமான கோணத்தில் சொல்லி, அதே நேரத்தில் குடும்ப உணர்வுகளையும் நகைச்சுவையையும் கலந்து கொடுத்திருக்கிறது ‘பெத்தலேகியம் குடும்ப யூனிட்’.

வயது வித்தியாசம் கொண்ட காதல் என்றாலே வழக்கமாக எழும் கேள்விகள், சந்தேகங்கள், சமூக விமர்சனங்கள் என பல விஷயங்கள் இருக்கும். ஆனால் இந்தப் படத்தின் சிறப்பு என்னவென்றால், அந்த வயது வித்தியாசத்தை மையப்படுத்தி பரபரப்பை ஏற்படுத்தாமல், இரண்டு மனிதர்களுக்குள் உருவாகும் இயல்பான அன்பை மையமாக வைத்து கதை நகர்த்தியிருப்பதுதான்.

கதையின் நாயகன் ஜஸ்டின். நிவின் பாலி இந்தக் கதாபாத்திரத்தில் மிகவும் இயல்பாக நடித்திருக்கிறார். அந்தப் பகுதியிலேயே அனைவருக்கும் தெரிந்த மனிதர். கேட்டரிங் வேலை முதல் சிறு சிறு பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வு காண்பது வரை எதற்கும் அவரை நாடும் அளவுக்கு நம்பிக்கையானவர்.

ஜஸ்டினுக்கு அருகில் புதிதாக குடியேறுகிறது ஆஷ்லியின் குடும்பம். புதிய இடம், புதிய மனிதர்கள் என ஆரம்பத்தில் சற்றுத் தடுமாறும் ஆஷ்லிக்கு, ஜஸ்டின் மீது மெல்ல ஒரு ஈர்ப்பு உருவாகிறது. முதலில் காதல் பற்றி யோசிக்காத ஜஸ்டினுக்கும் பின்னர் ஆஷ்லி மீது அன்பு உருவாகிறது.

இருவருக்கும் இடையே இருக்கும் வயது வித்தியாசம் அவர்களுடைய குடும்பத்தினருக்கு ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒன்றாக இருக்கிறது. இதனால் காதலை வெளிப்படையாக வாழ முடியாமல், இருவரும் ரகசியமாக சந்திக்க வேண்டிய சூழ்நிலை உருவாகிறது.

ஆனால் இயக்குநர் கிரிஷ் AD இந்தக் காதலை எங்குமே செயற்கையாகக் காட்டவில்லை. ஒருவரை ஒருவர் கவர்வதற்காக கதாநாயகன் செய்யும் வழக்கமான சினிமாத்தனமான முயற்சிகளும் இல்லை. காதல் என்பது சிறிய சிறிய தருணங்களில் எப்படி உருவாகிறது என்பதை அழகாகக் காட்டியிருக்கிறார்.

குறிப்பாக ஆஷ்லியின் விருப்பங்களையும் மனநிலையையும் ஜஸ்டின் புரிந்து கொள்ளும் விதம், இருவருக்கும் இடையே உருவாகும் நெருக்கத்தை இயல்பாக உணர வைக்கிறது. பெரிய வசனங்களோ, பிரம்மாண்டமான காதல் காட்சிகளோ இல்லாமல் சாதாரண சம்பவங்களின் மூலமாகவே காதலை பார்வையாளர்களிடம் கொண்டு சேர்க்கிறார் இயக்குநர்.

படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் நகைச்சுவை.

தனியாக நகைச்சுவைக்காக காட்சிகளை உருவாக்காமல், கதாபாத்திரங்களின் இயல்பான செயல்பாடுகளிலிருந்தே சிரிப்பை உருவாக்கியிருக்கிறார் கிரிஷ் AD. இதனால் படம் முழுவதும் ஒரு இலகுவான மனநிலையிலேயே பயணிக்கிறது.

ஜஸ்டினின் தம்பி ஜோயல் கதாபாத்திரமும் படத்திற்கு நல்ல கலகலப்பை கொடுக்கிறது. குறும்படம் எடுக்க வேண்டும் என்ற அவரது முயற்சிகள், அதற்காக அவர் செய்யும் அலப்பறைகள் என பல இடங்களில் சிரிக்க வைக்கின்றன. சமூக வலைதளங்களில் பிரபலமான விஷயங்களையும் திரைப்பட references-களையும் கதையுடன் இயல்பாக இணைத்திருப்பது கூடுதல் சிறப்பு.

மமிதா பைஜுவுக்கும் இது வித்தியாசமான கதாபாத்திரம். இதற்கு முன்பு அவர் நடித்த சில கதாபாத்திரங்களின் சாயல் இல்லாமல், ஆஷ்லியாக தனித்துத் தெரிகிறார். குறிப்பாக காதலில் விழும் பெண்ணின் குழப்பம், தைரியம், எதிர்பார்ப்பு ஆகியவற்றை அவர் இயல்பாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

நிவின் பாலி குறித்து தனியாக சொல்ல வேண்டும். கதாநாயகன் என்றால் அதிரடி, பஞ்ச் வசனம் என்று செல்லாமல், சாதாரண மனிதனாகவே திரையில் தோன்றுகிறார். ஜஸ்டினின் அமைதியான குணமும், பிறருக்கு உதவும் மனப்பான்மையும் நிவின் பாலியின் நடிப்பில் நன்றாக வெளிப்படுகிறது.

நிவின் பாலி – மமிதா பைஜு இணையும் காட்சிகளிலும் பெரிய செயற்கைத்தனம் இல்லை. அதுவே இந்தக் காதலுக்கு நம்பகத்தன்மையை கொடுக்கிறது.

படத்தில் குடும்பத்தினரின் அணுகுமுறையும் முக்கியமாக பேசப்படுகிறது. ஒரு பக்கம் ஜஸ்டினுக்கு திருமணம் செய்து வைக்க வேண்டும் என்ற குடும்பத்தின் அழுத்தம். மறுபக்கம் ஆஷ்லியின் காதலை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கும் அவரது குடும்பத்தினர். குறிப்பாக வினய் ஃபோர்ட் நடித்த அலெக்ஸ் கதாபாத்திரம் குடும்பப் பிரச்சினைகளை மேலும் சிக்கலாக்குகிறது.

இதன் மூலம் காதலுக்கு எதிராக நிற்கும் தனிப்பட்ட மனிதர்களை மட்டுமல்லாமல், சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்புகளையும் இயக்குநர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

படத்தின் மற்றொரு முக்கியமான அம்சம் — வயது வித்தியாசக் காதலை சமூகம் பார்க்கும் விதம்.

ஒரு வயது வித்தியாசம் கொண்ட காதலில் ஆண் வயதில் மூத்தவராக இருக்கும்போது சமூகம் அதை ஓரளவு இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்கிறது. ஆனால் இதே சூழலில் பெண் வயதில் மூத்தவராக இருந்தால் அதே சமூகம் எவ்வாறு எதிர்வினையாற்றும் என்ற கேள்வியையும் படம் மறைமுகமாக எழுப்புகிறது.

அதனால் இது வெறும் காதல் கதையாக மட்டும் இல்லாமல், காதல் குறித்து சமூகத்தில் நிலவும் சில இரட்டை நிலைப்பாடுகளையும் சிந்திக்க வைக்கும் படமாக மாறுகிறது.

இசையமைப்பாளர் விஷ்ணு விஜயின் பாடல்களும் பின்னணி இசையும் படத்தின் உணர்வுகளுடன் நன்றாகப் பொருந்துகின்றன. ஒளிப்பதிவாளர் அஜ்மல் சாபுவின் கேமரா வேலை படத்திற்கு இயல்பான அழகை கொடுத்திருக்கிறது.

படத்தின் கிளைமாக்ஸ் மனதுக்கு மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது. இருப்பினும் சில விஷயங்கள் சற்று வசதியாக முடிவுக்கு வருவது போன்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது. குறிப்பாக இறுதிப்பகுதியில் சில உரையாடல்கள் கதாபாத்திரங்கள் பேசுவதைவிட எழுத்தாளர் எழுதிய வசனங்களாகத் தெரிகின்றன. இது படத்தின் இயல்பான தன்மையில் சிறிய குறையாகத் தெரிகிறது.

அதையும் தாண்டி, ‘பெத்தலேகியம் குடும்ப யூனிட்’ ஒரு அழகான, இலகுவான காதல் நகைச்சுவை திரைப்படமாக மனதில் நிற்கிறது.

பெரிய பிரச்சினைகளை வைத்து அழுத்தமான நாடகத்தை உருவாக்காமல், ஒரு மனிதன் மீது மற்றொரு மனிதருக்கு உருவாகும் அன்பை மிக எளிமையாகச் சொல்லியிருப்பதே படத்தின் பலம்.

காதலுக்கு வயது முக்கியமா? அல்லது ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொள்ளும் மனம்தான் முக்கியமா? என்ற கேள்வியை பார்வையாளர்களிடம் விட்டுவிட்டு, முகத்தில் புன்னகையுடன் திரையரங்கிலிருந்து வெளியே வர வைக்கிறது இந்தக் குடும்ப யூனிட்.

தீர்ப்பு

இயல்பான காதல் + குடும்ப உணர்வு + கலகலப்பான நகைச்சுவை = ரசிக்க வைக்கும் மலையாளப் படம்.

‘பெத்தலேகியம் குடும்ப யூனிட்’ – குடும்பத்துடன் ரசிக்கக்கூடிய மனதை வருடும் காதல் நகைச்சுவை.