‘வெளவல்ஸ்’ (Vowels) – திரைவிமர்சனம் (
நடிப்பு : யூகி சேது, சின்னி ஜெயந்த், ராஜ் அய்யப்பா, சம்யுக்தா விஸ்வநாதன், நந்து, தீபக் பரமேஷ், காஜல் சௌத்ரி, பீட்டர் கே, ஷரத் ரவி, அக்ஷிதா போபையா, பிரியங்கா சந்திரசேகர், பரத் போபண்ணா, விஜிதா வாஷிதா
இயக்கம் : திலீப் குமார், ஹேமந்த் குமார், சங்கீத், சந்தோஷ் ரவி, ஜெகன் ராஜேந்திரன்
இசை : சரவண சுப்பிரமணியம்
தயாரிப்பு : ரித்து சித்து ஃபிலிம்ஸ் – ராஜு ஷெரேகர்
சினிமாவில் புதுமையான முயற்சிகள் வரவேற்கப்பட வேண்டியவை. ஆனால் அந்த முயற்சி பார்வையாளர்களை ஈர்க்காமல், குழப்பத்தையும் சலிப்பையும் மட்டுமே கொடுத்தால் அது முயற்சியாக மட்டுமே மிச்சமிருக்கும். அப்படியான ஒரு முயற்சியாகவே ‘வெளவல்ஸ்’ (Vowels) படம் முடிவில் தோன்றுகிறது.
ஐந்து இயக்குநர்கள் இயக்கியுள்ள ஐந்து குறும்படங்களை ஒன்றாக இணைத்து முழுநீளத் திரைப்படமாக உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். இந்த ஐந்து கதைகளுக்கும் உள்ள ஒரே தொடர்பு காதல் என்ற கருப்பொருள் மட்டுமே. அதனால் உயிரெழுத்துக்களை குறிக்கும் வகையில் ‘வெளவல்ஸ்’ என்று தலைப்பு வைத்துள்ளனர். ஆனால் அந்த கருத்து காகிதத்தில் நல்லதாக இருந்தாலும், திரையில் அதற்கான தாக்கம் பெரிதாக உணரப்படுவதில்லை.
படத்தில் இடம்பெறும் ஐந்து கதைகளும் காதலின் வெவ்வேறு கோணங்களை பேச முயற்சிக்கின்றன. ஆனால் அந்த முயற்சி பல இடங்களில் பாதியிலேயே நின்றுவிடுகிறது.
ஒரு கதையில் கற்பனையை நிஜமாக்க நினைக்கும் காதல் எவ்வாறு ஒரு கொலைக்குக் காரணமாகிறது என்பதைக் கூற முயற்சிக்கிறது. மற்றொரு கதையில் ஆபத்தான சாகசத்தின் மீது கொண்டிருக்கும் காதல், அதை அனுபவிக்கும் நபருக்கும் அவரை சார்ந்தவர்களுக்கும் எவ்வளவு பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. இன்னொரு கதையில் காதல் பிரிவால் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள நினைக்கும் மனிதர்களின் மனநிலையை மாற்ற முயற்சிக்கும் உணர்வுபூர்வமான கோணம் உள்ளது. அதேபோல், சந்தேகமில்லாத அன்பு மற்றும் உள்ளத்தில் இருக்கும் உண்மையான காதலை பற்றியும் சில கதைகள் பேசுகின்றன.
ஆனால் இவை அனைத்தும் சுவாரஸ்யமான கதைகளாக உருவெடுக்காமல், ஒரு குறும்பட யோசனை அளவிலேயே முடங்கிப்போகின்றன. கதைகள் முடியும் போது பார்வையாளர்களுக்கு எந்தவித தாக்கமும் ஏற்படவில்லை என்பது மிகப்பெரிய குறை.
நடிகர்கள் அனைவரும் தங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களுக்கு ஏற்ப முயற்சி செய்துள்ளனர். குறிப்பாக யூகி சேது வரும் பகுதிகள் மட்டும் சிறிதளவு ரசிக்க வைக்கின்றன. அவர் பேசும் வசனங்கள் சில இடங்களில் சிரிப்பையும் ஏற்படுத்துகின்றன. அதேபோல், பல படங்களில் கல்லூரி மாணவராக நடித்திருக்கும் சின்னி ஜெயந்த், இந்த படத்தில் கல்லூரி பேராசிரியராக நடிப்பது சற்று வித்தியாசமாக இருந்தாலும், அந்த கதையிலும் பெரிதாக தாக்கம் இல்லை.
ஒளிப்பதிவாளர்கள் கீர்தன் பூஜாரி மற்றும் சந்தீப் அல்லூரி, ஐந்து கதைகளையும் காட்சிப்படுத்துவதில் தொழில்நுட்ப ரீதியாக முயற்சி செய்துள்ளனர். சில காட்சிகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட நிறங்கள் மற்றும் கேமரா கோணங்கள் கவனம் ஈர்க்கும் வகையில் இருந்தாலும், அது கதைகளின் பலவீனத்தை மறைக்க முடியவில்லை.
இசையமைப்பாளர் சரவண சுப்பிரமணியத்தின் இசை சில இடங்களில் மட்டுமே நினைவில் நிற்கிறது. குறிப்பாக ஐந்தாவது கதையில் இடம்பெறும் மேற்கத்திய பாணி இசை சற்றே உற்சாகத்தை தருகிறது. ஆனால் முழுப்படத்திற்கும் அது பெரிய பலமாக மாறவில்லை.
ஹரீஷ் கோம்மே-வின் எடிட்டிங் படத்தை வேகமாக நகர்த்த முயற்சி செய்தாலும், கதைகளின் இடையேயான தொடர்பின்மை காரணமாக படம் முழுவதும் ஒரு ஒற்றுமை உணர்வு உருவாகவில்லை. ஒரு கதை முடிந்து மற்றொரு கதை தொடங்கும் போது, முந்தைய கதையை பார்வையாளர்கள் மறந்து விடும் நிலை ஏற்படுகிறது.
ஐந்து இயக்குநர்கள் இணைந்து ஒரு கருத்தை சொல்ல முயன்றிருந்தாலும், எந்த கதையும் முழுமையாக வளர்ச்சி பெறவில்லை. பல நல்ல யோசனைகள் இருந்தும் அவை திரைக்கதையில் ஆழமாக கையாளப்படாததால், படத்தின் தாக்கம் மிகவும் குறைந்து விடுகிறது.
மொத்தத்தில், ‘வெளவல்ஸ்’ ஒரு வித்தியாசமான முயற்சி என்றாலும், பார்வையாளர்களை ஆழமாக ஈர்க்க முடியாத, பாதியிலேயே முடிந்துபோன சினிமா முயற்சியாகவே தோன்றுகிறது.