I’m Game – முதல் பாதி சர்வதேச தரம்; இரண்டாம் பாதியில் தடுமாறும் ஆட்டம்!
ஒரு திரைப்படம் துவக்கத்தில் ஏற்படுத்தும் எதிர்பார்ப்பை இறுதிவரை தக்கவைத்துக் கொள்வதே அதன் மிகப்பெரிய வெற்றி. அந்த வகையில் பார்க்கும்போது, இயக்குநர் நஹாஸ் ஹிதாயத்தின் I’m Game, முதல் பாதியில் உருவாக்கும் பிரம்மிப்பை இரண்டாம் பாதியில் முழுமையாகத் தொடரத் தவறிய திரைப்படமாக மாறுகிறது.
சூதாட்ட உலகம், மனிதர்களின் பேராசை, அதிர்ஷ்டம் மற்றும் வாழ்க்கையை தலைகீழாக மாற்றும் எதிர்பாராத சம்பவங்கள் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டு நகரும் இந்தப் படத்தில், துல்கர் சல்மான் டான் ஜான் என்ற கதாபாத்திரத்தில் நடித்துள்ளார். அவருடன் ஆண்டனி வர்கீஸ் பெப்பே முக்கியமான கதாபாத்திரத்தில் வருகிறார். விதிவசத்தால் வெவ்வேறு உலகங்களில் வாழும் இருவரின் வாழ்க்கையும் ஒரு கட்டத்தில் ஒன்றோடொன்று இணைகிறது. அதன்பிறகு அவர்களது வாழ்க்கையில் நடக்கும் சம்பவங்கள்தான் I’m Game.
ஆனால், இந்தக் கதையின் அடிப்படை என்ன என்பதை விட, அதை இயக்குநர் முதல் பாதியில் எப்படி திரையில் உருவாக்கியிருக்கிறார் என்பதே படத்தின் மிகப்பெரிய பலம்.
முதல் பாதி: சர்வதேச தரத்தில் ஒரு த்ரில்லர் அனுபவம்
I’m Game படத்தின் முதல் பாதி உண்மையிலேயே ஒரு வித்தியாசமான திரையரங்க அனுபவத்தைத் தருகிறது. குறிப்பாக சூதாட்ட உலகத்தைச் சுற்றி உருவாக்கப்பட்ட காட்சிகள், அதன் பின்னணி, கதாபாத்திரங்களின் மர்மமான நகர்வு, அடுத்த நிமிடம் என்ன நடக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பு என படம் ஆரம்பத்திலிருந்தே பார்வையாளர்களை தனது உலகத்திற்குள் இழுத்துச் செல்கிறது.
நஹாஸ் ஹிதாயத், தனது முந்தைய படமான RDX மூலம் ஒரு கமர்ஷியல் இயக்குநராக தன்னை நிரூபித்தவர். ஆனால், I’m Game படத்தின் முதல் பாதியில் அவர் இன்னும் பெரிய அளவில் சிந்தித்திருக்கிறார் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. காட்சிகளின் வடிவமைப்பு, ஒளிப்பதிவு, தயாரிப்பு தரம், கதையின் நகர்வு என பல அம்சங்களில் படம் சர்வதேச தரத்திலான ஒரு கிரைம்-த்ரில்லர் திரைப்படத்தை நினைவூட்டுகிறது.
குறிப்பாக ஒவ்வொரு காட்சியிலும் இருக்கும் ஸ்டைல் மற்றும் சஸ்பென்ஸ் படத்திற்கு தனித்துவமான அடையாளத்தை உருவாக்குகின்றன. படம் எந்த திசையில் பயணிக்கப் போகிறது என்பதை முழுமையாக யூகிக்க முடியாத திரைக்கதை அமைப்பு முதல் பாதியின் மிகப்பெரிய பலமாக அமைந்துள்ளது.
ஜிம்ஷி காலித்தின் ஒளிப்பதிவு படத்தின் உலகத்தை மிகச் சிறப்பாக உருவாக்குகிறது. நியான் விளக்குகள், ஆடம்பரமான சூதாட்ட அரங்குகள், இருண்ட பின்னணிகள் என ஒவ்வொரு ஃப்ரேமும் படத்தின் கதைக்களத்திற்கு ஏற்ற மனநிலையை உருவாக்குகின்றன. அஜயன் சாலிஸ்ரியின் தயாரிப்பு வடிவமைப்பும் படத்திற்கு மிகப்பெரிய பலம் சேர்க்கிறது.
துல்கர் சல்மான் – அசர வைக்கும் நடிப்பு
இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய பலங்களில் முதன்மையானது துல்கர் சல்மானின் நடிப்பு. டான் ஜான் என்ற கதாபாத்திரத்தை வெறும் ஸ்டைலான ஹீரோவாக அவர் அணுகவில்லை. ஒரு சூதாட்டக்காரனின் மனநிலை, அவனது தன்னம்பிக்கை, தோல்விகளை ஏற்க மறுக்கும் பிடிவாதம், வாழ்க்கையின் மீது அவன் கொண்டிருக்கும் விசித்திரமான பார்வை என பல அடுக்குகளைக் கொண்ட கதாபாத்திரமாக அதை உருவாக்கியிருக்கிறார்.
குறிப்பாக கதாபாத்திரத்தின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான தருணங்களிலும், பதற்றமான காட்சிகளிலும் துல்கரின் நடிப்பு பிரம்மிக்க வைக்கிறது. தனது உடல் மொழி மற்றும் கண்களின் மூலம் பல உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் அவரது திறமை இந்தப் படத்தில் மீண்டும் ஒருமுறை வெளிப்படுகிறது.
அவரது கதாபாத்திரத்தைச் சுற்றியே படம் நகர்ந்தாலும், துல்கர் சல்மான் தனது நடிப்பின் மூலம் கதாபாத்திரத்தை படத்திற்கு மேலாக உயர்த்திக் காட்ட முயற்சிக்கவில்லை. கதையின் உலகத்திற்குள் இயல்பாகப் பொருந்தி நடித்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
கயாடு லோஹர் கவரும் நடிப்பு
படத்தில் கயாடு லோஹரின் நடிப்பும் கவனிக்கத்தக்க வகையில் அமைந்துள்ளது. வெறும் அழகுக்காக அல்லது கதாநாயகனின் காதல் ஜோடியாக மட்டுமே அவரது கதாபாத்திரம் பயன்படுத்தப்படவில்லை. கிடைக்கும் காட்சிகளில் தனது இயல்பான நடிப்பால் அவர் ரசிக்க வைக்கிறார்.
குறிப்பாக முதல் பாதியில் உருவாகும் கதையின் மர்மம் மற்றும் கதாபாத்திரங்களுக்கிடையேயான உறவுகளில் அவரது பங்களிப்பு படத்திற்கு கூடுதல் சுவாரஸ்யத்தைத் தருகிறது. அவரது திரை இருப்பும் நடிப்பும் படத்தின் முக்கியமான அம்சங்களில் ஒன்றாக அமைந்துள்ளது.
ஆனால் இரண்டாம் பாதியில் மாறும் ஆட்டம்
முதல் பாதி வரை ஒரு புதிய உலகத்திற்குள் பார்வையாளர்களை அழைத்துச் சென்ற I’m Game, இடைவேளைக்குப் பிறகு முற்றிலும் வேறொரு பாதையைத் தேர்வு செய்கிறது. இதுதான் படத்தின் மிகப்பெரிய பலவீனம்.
முதல் பாதியில் உருவாக்கப்பட்ட சூதாட்ட உலகம், த்ரில்லர் தன்மை, மர்மம் மற்றும் எதிர்பார்ப்பு ஆகியவை இரண்டாம் பாதியில் படிப்படியாகப் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகின்றன. அதற்குப் பதிலாக, ஏற்கனவே தமிழ் சினிமாவில் பலமுறை பார்த்த பழிவாங்கும் கதைக்களம் மற்றும் குடும்ப உணர்ச்சிகளை மையமாகக் கொண்ட வழக்கமான திரைக்கதை களமிறங்குகிறது.
இதில்தான் படம் தனது தனித்துவத்தை இழக்கிறது.
முதல் பாதியைப் பார்த்த பிறகு பார்வையாளர்களுக்கு உருவாகும் எதிர்பார்ப்பு முற்றிலும் வேறானது. ஆனால், இரண்டாம் பாதியில் கதை செல்லும் திசை பல தமிழ் திரைப்படங்களில் ஏற்கனவே பார்த்துப் பழகிய திரைக்கதை ஓட்டத்தை நினைவூட்டுகிறது. குறிப்பாக பழிவாங்குதல், கடந்த கால சம்பவங்கள், உணர்ச்சிகளை வலுக்கட்டாயமாக உருவாக்கும் பிளாஷ்பேக் காட்சிகள் என படம் ஒரு கட்டத்தில் தனது முதல் பாதியின் அடையாளத்தையே மறந்துவிடுகிறது.
முதல் பாதியில் இருந்த அந்த சர்வதேச தரத்திலான த்ரில்லர் அணுகுமுறையை இரண்டாம் பாதியிலும் இயக்குநர் தொடர்ந்திருந்தால், I’m Game முற்றிலும் வேறொரு உயரத்திற்கு சென்றிருக்கக்கூடிய படம்.
நீளம் – படத்தின் மற்றொரு எதிரி
சுமார் 173 நிமிடங்கள் ஓடும் படத்தின் நீளம், குறிப்பாக இரண்டாம் பாதியில் பெரிய சோதனையாக மாறுகிறது. கதை எந்த இடத்தில் முடிவை நோக்கிச் செல்கிறது என்பது பார்வையாளர்களுக்கு முன்கூட்டியே தெரிந்துவிடுகிறது. இருந்தாலும் அந்த முடிவை அடைவதற்காக படம் அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்கிறது.
சில காட்சிகளையும், குறிப்பாக உணர்ச்சிப்பூர்வமான பிளாஷ்பேக் பகுதிகளையும் கணிசமாகக் குறைத்திருக்கலாம். அப்படி செய்திருந்தால் படத்தின் வேகம் மற்றும் தாக்கம் இன்னும் அதிகரித்திருக்கும்.
ஜேக்ஸ் பிஜாயின் பின்னணி இசை சில இடங்களில் காட்சிகளுக்கு வலு சேர்த்தாலும், பல காட்சிகளில் தேவைக்கு அதிகமான சத்தத்துடன் இருப்பது சோர்வை ஏற்படுத்துகிறது.
மொத்தத்தில்…
I’m Game ஒரு மோசமான திரைப்படம் அல்ல. மாறாக, மிகச் சிறந்த திரைப்படமாக மாறுவதற்கான அனைத்து அம்சங்களையும் கொண்டிருந்தும், தனது இரண்டாம் பாதி திரைக்கதை தேர்வால் தடுமாறும் படம்.
முதல் பாதியில் இயக்குநர் நஹாஸ் ஹிதாயத் உருவாக்கியிருக்கும் உலகம் புதுமையாகவும், விறுவிறுப்பாகவும், சர்வதேச தரத்திலான ஒரு த்ரில்லர் அனுபவமாகவும் இருக்கிறது. ஆனால் அந்தப் புதிய தன்மையை இரண்டாம் பாதியில் தொடராமல், ஏற்கனவே தமிழ் சினிமாவில் பலமுறை பார்த்த பழிவாங்கும் மற்றும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட கதை வடிவத்திற்குள் படம் சென்றுவிடுகிறது.
துல்கர் சல்மானின் அசத்தலான நடிப்பு, கயாடு லோஹரின் ரசிக்க வைக்கும் பங்களிப்பு, தரமான ஒளிப்பதிவு, பிரம்மாண்டமான தயாரிப்பு வடிவமைப்பு மற்றும் முதல் பாதியின் விறுவிறுப்பு ஆகியவை படத்தை தாங்கி நிற்கின்றன.
ஆனால், முதல் பாதியில் காட்டிய துணிச்சலான சினிமா மொழியை இரண்டாம் பாதியிலும் இயக்குநர் கடைப்பிடித்திருந்தால், I’m Game இந்த ஆண்டின் குறிப்பிடத்தக்க இந்திய த்ரில்லர் திரைப்படங்களில் ஒன்றாக அமைந்திருக்கும்.
முதல் பாதியில் வெற்றிகரமாக ஆடிய ஆட்டம், இரண்டாம் பாதியில் வழக்கமான விதிகளுக்குள் சிக்கி தோல்வியை சந்திக்கிறது.