‘போட்டோகிராபர்’ – காட்டுக்குள் தொலைந்தது யார்? மனிதனா… மனமா?

மர்மம், திகில், உளவியல் என ஒரு தனிமனிதனின் உயிர்ப்போராட்டத்தை மையமாக வைத்து உருவாகியிருக்கும் ‘போட்டோகிராபர்’, வழக்கமான காட்டுக்குள் சிக்கிக்கொள்ளும் கதைகளிலிருந்து விலகி, ஒரு மனிதனின் மனதுக்குள் நடக்கும் பயணத்தையும் பதிவு செய்ய முயற்சிக்கிறது.

புகைப்படக் கலைஞரான வீரா, இதுவரை மனிதர்களின் பார்வைக்கு சிக்காத அரிய மரம் ஒன்றை புகைப்படம் எடுக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் வனப்பகுதிக்குள் பயணிக்கிறார். எதிர்பாராத விதமாக வழிதவறி, வெளியுலகத் தொடர்பே இல்லாத ஆபத்தான காட்டுக்குள் சிக்கிக் கொள்கிறார். அங்கிருந்து மீள்வதற்கான போராட்டம் ஒருபுறம் இருக்க, காட்டுக்குள் அவர் சந்திக்கும் விசித்திரமான சம்பவங்கள் அவருடைய மனநிலையையே கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன.

‘அந்த மரத்தை அவர் பார்த்தாரா?’ என்பதைக் காட்டிலும், ‘அந்தக் காட்டுக்குள் அவர் உண்மையில் எதை எதிர்கொண்டார்?’ என்ற கேள்வியே படத்தின் மீதான ஆர்வத்தை அதிகரிக்கிறது.

கதை, திரைக்கதை, இயக்கம் மட்டுமின்றி கதையின் நாயகனாகவும் அஷ்ரப் களமிறங்கியிருக்கிறார். முழு படத்தையும் தனது கதாபாத்திரத்தின் தோளில் சுமக்க வேண்டிய பொறுப்பை ஏற்றிருக்கும் அவர், ஆரம்பக் காட்சிகளில் சற்று மிகைப்படுத்தப்பட்ட நடிப்பை வெளிப்படுத்தினாலும், கதை தீவிரமடையும் போது தனது நடிப்பில் நல்ல கட்டுப்பாட்டை காட்டுகிறார். குறிப்பாக இரண்டாம் பாதியில் தனிமை, பயம், குழப்பம், உயிர் பிழைக்க வேண்டும் என்ற பதற்றம் ஆகிய உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் இடங்களில் அஷ்ரப்பின் நடிப்பு படத்திற்கு வலு சேர்க்கிறது.

அனனி சுவாமிநாதன் குறைவான காட்சிகளிலேயே வந்தாலும் தனது கதாபாத்திரத்திற்குத் தேவையான பங்களிப்பைச் செய்திருக்கிறார். நாயகனின் நண்பராக வரும் கருணாகரன், தனது வழக்கமான இயல்பான நடிப்பால் கதைக்குள் எளிதாக பொருந்துகிறார். உறியடி சிவாவும் தனது பங்கை நிறைவாகச் செய்திருக்கிறார்.

அஷ்ரப்பின் தந்தையாக வரும் ஆடுகளம் நரேன், அனுபவமான நடிப்பால் கவனம் ஈர்க்கிறார். அம்மா கதாபாத்திரத்தில் வரும் தேவி மகேஷும் அளவான நடிப்பின் மூலம் கதையின் உணர்வுப்பூர்வமான பகுதிகளுக்கு துணை நிற்கிறார்.

படத்தின் மிக முக்கியமான கதாபாத்திரமாகவே காடு மாறுகிறது. ஒளிப்பதிவாளர் ரயீஷ் அஹ்மத், இயற்கையின் அழகையும் அதன் பின்னால் மறைந்திருக்கும் ஆபத்தையும் காட்சிப்படுத்த முயன்றிருக்கிறார். ஆனால் காட்டின் ஆபத்தை உணர வைக்க வேண்டிய சில காட்சிகள் எதிர்பார்த்த அளவுக்கு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. குறிப்பாக பகல் நேரக் காட்சிகள் அதிகமாக இருப்பதும், அடர்ந்த வனத்தின் உணர்வு குறைவாக இருப்பதும் திகில் அனுபவத்தை சற்றுக் குறைக்கிறது.

கிராபிக்ஸ் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட சில காட்சிகளும் படத்தின் தரத்துடன் முழுமையாக ஒன்றிணையாமல் செயற்கைத்தன்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன. இதனால் சில இடங்களில் உருவாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய அச்சம், எதிர்பார்த்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தாமல் போகிறது.

மறுபுறம், ராஜ்குமார் சந்திரசேகரனின் பின்னணி இசை படத்தின் முக்கிய பலங்களில் ஒன்று. குறிப்பாக இரண்டாம் பாதியில் நாயகன் தனியாக காட்டுக்குள் பயணிக்கும் காட்சிகளில் பின்னணி இசையும், வித்தியாசமான ஒலி வடிவமைப்பும் காட்சிகளின் பதற்றத்தை அதிகரிக்கின்றன. வசனங்களைவிட ஒலிகளே சில தருணங்களில் கதையை நகர்த்துகின்றன.

படத்தொகுப்பாளர் ஆர்.சி. பிரணவுக்கு முதல் பாதி சற்று சவாலான பகுதியாக அமைந்திருக்கிறது. கதையின் மையப் பிரச்சினைக்குள் பார்வையாளர்களை அழைத்துச் செல்ல அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்ளப்படுவதால் ஆரம்பப் பகுதி பொறுமையை சோதிக்கிறது. சில காட்சிகள் கதையை நகர்த்துவதற்குப் பதிலாக நேரத்தை நிரப்புவதுபோல் தோன்றுகின்றன.

ஆனால் இடைவேளைக்குப் பிறகு படம் தனது வேகத்தைப் பிடிக்கிறது. நாயகனின் தனிமைப் பயணம், காட்டின் மர்மம், இயற்கையின் பங்கு, தாய் – மகன் உறவு மற்றும் அதன் உளவியல் தாக்கம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணையும் போது திரைக்கதையில் சுவாரஸ்யம் உருவாகிறது. எதிர்பாராத சில திருப்பங்களும் இரண்டாம் பாதிக்கு கூடுதல் பலம் சேர்க்கின்றன.

இயக்குநர் அஷ்ரப், ஒரு புகைப்படக் கலைஞன் அரிய மரத்தைத் தேடும் பயணத்தை மட்டும் படமாக்காமல், ஒரு மனிதன் தனது உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் போராட்டத்தையும், தனிமை அவனது மனதில் ஏற்படுத்தும் மாற்றங்களையும் இணைக்க முயன்றிருக்கிறார். இதுவே படத்தின் வித்தியாசமான முயற்சியாக பார்க்கலாம்.

ஆனால் அந்த முயற்சி முழுமையாக திரையில் வெற்றி பெறவில்லை என்பதும் உண்மை. மெதுவாக நகரும் முதல் பாதி, கதையின் மையத்திற்குள் பார்வையாளர்களை உடனடியாக அழைத்துச் செல்லாத திரைக்கதை, சில இடங்களில் செயற்கையாக திணிக்கப்பட்ட காட்சிகள் ஆகியவை படத்தின் வேகத்தைக் குறைக்கின்றன.

அதேநேரம் இரண்டாம் பாதியில் படம் தன்னை சுதாரித்துக் கொள்கிறது. இயற்கை, உறவுகளின் தாக்கம், மனதின் பயம், உயிர் பிழைப்பதற்கான போராட்டம் ஆகியவற்றை இணைத்து உருவாக்கப்பட்ட காட்சிகள் படத்தை வேறு தளத்திற்கு எடுத்துச் செல்கின்றன.

ஒரு புகைப்படத்துக்காக காட்டுக்குள் சென்றவன், இறுதியில் தனது மனதுக்குள் இருக்கும் இருளையே புகைப்படம் எடுக்கத் தொடங்குகிறான் என்பதே ‘போட்டோகிராபர்’ படத்தின் மையமான பார்வையாக இருக்கிறது.

மர்மம், திகில், சாகசம் என தொடங்கும் இப்படம், இறுதியில் உளவியல் சார்ந்த பயணமாக மாறுகிறது. அந்த மாற்றம் சுவாரஸ்யமாக இருந்தாலும், அதற்காக முதல் பாதியில் பார்வையாளர்களிடம் அதிக பொறுமையை படம் எதிர்பார்க்கிறது.

மொத்தத்தில், காட்டின் மர்மத்தை விட மனித மனத்தின் மர்மத்தை ஆராய முயன்றிருக்கும் ‘போட்டோகிராபர்’, சில இடங்களில் கவனம் சிதறினாலும், வித்தியாசமான முயற்சிக்காக கவனிக்கப்பட வேண்டிய படமாக இருக்கிறது.